Even niks hoeven

Geplaatst door Marrit op 16 jun 2013 in 1, Blog | 2 reacties

Tijd voor weer eens een update, Koninginnedag bestaat al niet meer, de koning is inmiddels aangetreden, ik ben al weer een tijd terug van Kreta en beleef weer nieuwe dingen. Het kwam er niet van, of nee, dat is een slecht excuus; een stem in mij zegt dat niemand zit te wachten op schrijfsels over mijn zoektocht, over mijn Mindfulness opfriscursus om nog resten angststoornis te boven te komen (die had ze toch al overwonnen?), dat Kreta niet was wat we zochten. Of dat ik oppasretraite houd in mijn ouderlijk huis, met tuin, samen met Freek mijn gedomesticeerde binnenkat die een ware tijger in zich blijkt te hebben met instincten en al.
Een stem die ik nu heel mindful aan de kant schuif om toch weer eens wat te posten hier.

Retraite waarin ik het meisje dat ik achterliet toen ik het huis uit ging weer terug voel komen. Ze is er nog, tikt op mijn schouder door te vragen om even niks te hoeven. Zelfs de Mindfulness hoeft even niet, het meisje zegt dat ik weer moet ontspannen, net als vroeger toen ik in mijn bootje over de sloot dobberde. Het meisje is moe van het zoeken en haar best doen, wil eigenlijk even helemaal niet nadenken over kloosters, andere landen en aandacht trainen. Want aandacht trainen blijkt iets als een spook na jagen. Aandacht is, door gewoon even niks te moeten. Toen het meisje het huis uit ging en geen meisje meer mocht zijn, moest ze zoveel goed doen.
Hier terugvallen in een modus van gewoon zijn is prettig. Ik geniet van het in de tuin leven, Freek observeren als echte kat (aan een touwtje), boodschappen doen in het ‘dorp’, groenten en de lekkerste aardbeien ouderwets halen bij de groenteman, omdat hij mijn groenten en fruit een gezicht geeft door zijn enthousiasme. Fietstochtjes maken over oude bekende paadjes onderweg genietend van Alles wat er zo voorbij komt, konijnen, paarden, schapen en lammetjes, merels, een snip, katten, platteland en de geur van mest, midden in de Randstad en zo stil.

Alle ambitie mag even uit. Dat is goed. Lief meisje.

Lomo: Koninginnedag 2012

Geplaatst door Marrit op 27 apr 2013 in 1, Blog, Lomografie | 0 reacties

 

 
Koninginnedag 2012. Toen ik deze lomo’s maakte wist ik nog niet dat het de laatste ‘echte’ Koninginnedag zou zijn. De foto’s betekenen voor mij extra veel omdat ik ze maakte in het dorp van mijn jeugd, waar ik vroeger ook mijn meest ‘echte’ koninginnedagen beleefde. Op de vrijmarkt staan en barbies voor veel te weinig verkopen (vond het toen ook al lelijke krengen), kaneelstokken op de kermis en over alles heen kijken in het reuzenrad.
De foto’s zijn wat vaag geworden omdat mijn Diana-camera het eigenlijk al niet meer deed.

Meer lomo’s zijn te zien bij Anki, Casper, Iris, Mireille, Nikki, Marcia , Sacha, Nine en Marieke

Retraite op de markt

Geplaatst door Marrit op 26 apr 2013 in 1, Blog, Spanje | 0 reacties

 

 

 
Kreta is nog helemaal nieuw voor ons en daarmee een groot avontuur waar we benieuwd naar zijn. Zullen we er vinden wat we zoeken? Hoe is het daar? Zijn er wel genoeg bomen, doen ze er wel aan natuur? Maar ook, hebben ze er wel leuke markten?
Want retraite betekent voor mij niet alleen in de stilte en de natuur zijn, maar net zo goed de wereld in trekken en Beleven, met een hoofdletter ja. Zoals hier in Spanje. In Callosa, een haast wel onooglijk plaatsje verderop, de hoofdstad van de nisperos-oogst. Met elke dinsdag een simpele markt, groenten, fruit, eieren en bloemen, dat was het wel. Voor een appel en een ei deden Benjamin en ik er onze inkopen en een portie geluk op. Vanaf het aanpalende terras zogen we de sfeer op en keken naar de mensen, oefenden ons in compassie en verbondenheid voelen.
Op het terras schoven we aan bij twee heren, om half twaalf al aan een pint bier, wij een escortado. Een van de mannen bleek een Engelsman die aan het marktplein woonde. Op zijn pantoffels kwam hij een biertje drinken met een Spaanse amigo. Hij zei iets over dure pennies in Engeland en goed leven in Spanje. Ik snapte hem wel en was best een beetje jaloers.

Klooster zoeken

Geplaatst door Marrit op 23 apr 2013 in 1, Blog | 2 reacties

Volgende week vertrekken wij naar Kreta. Op zoek naar ons klooster. Een plek waar:
de zon schijnt, je over de zee kunt turen, de stilte spreekt, in de moestuin gewerkt kan worden, je citroenen kunt plukken en fotograferen, of schilderen, onder een boom naar de krekels kunt luisteren, kunt leven als een monnik, kunt dansen, zingen of naar de sterren kijken, God zomaar naast je kan komen zitten of een bromvlieg je op de proef stelt.
Zomaar een greep uit de eindeloze mogelijkheden. Het is er al en wij gaan dat lijntje vastpakken.

De foto’s zijn gemaakt op Paros. De citroenen werden geschilderd door mijn vader.

Waar zijn de schapenkeutels van Douch?

Geplaatst door Marrit op 5 apr 2013 in 1, Blog | 0 reacties

 

 

 

 

 

 

 
Voor Sinterklaas kreeg ik een geweldige surprise en dito gedicht; een wereldbol waarin ik parasolletjes kan prikken op mijn zoektocht naar de geschikte lokatie voor mijn klooster en toekomstige woonplek. De hulpsint had na een grondig onderzoek van mijn blog wel begrepen dat ik er nog niet helemaal uit ben waar ik wil gaan wonen, ergens in de natuur en onder de zon, zoveel was wel duidelijk, maar waar dan precies…
Afgelopen jaar was de zoektocht in volle gang; Drenthe, Paros, Frankrijk en Spanje. Eén zo’n plek op mijn lijstje die ik expliciet wilde bezoeken was Douch, een klein plaatsje in de Zuid-Franse Hérault. Ergens diep weg uit mijn geheugen kwam dit dorpje opgeborreld. Het was toen ik zo’n jaar of tien was dat we op een warme dag na wat rondtouren in onze rode citroën BX in dit naar schapenkeutels ruikende dorpje binnen kwamen rijden en mijn vader zei dat hij hier later wilde wonen en bijen houden (hij vergat deze droom helaas). Een ongeplaveide doodlopende weg, 30 natuurstenen huizen, het einde van de wereld temidden van paarse heide. Dit romantische tafereeltje moest nader bekeken worden. Afgelopen zomer reden we vanaf onze drukke camping naar dit rustoord. Nog steeds het einde van de wereld, ruikend naar heide, maar nu met een keurig geplaveide weg en de schapenkeutels vond ik ook zo gauw niet terug.

We maakten er een prachtige wandeling, het rook er heerlijk, volop natuur, we hadden te weinig water mee en genoten van de stilte. Ik probeerde me te verplaatsen in de oude vrouw die in haar Douche moestuin werkte. Het was er dan overweldigend stil en mooi, volop natuur, maar ik miste het authentieke, alsof het door de jaren heen tot een soort museumpje was verworden, ver weg van alles en in de winter kou, regen en sneeuw. Koester de herinnering en zoek verder leek de boodschap. Geen parasolletje in Douch.

Griekenland kwam vorig jaar als meest geliefd uit de bus. Iemand raadde ons aan op Kreta te gaan kijken, het mooie van een eiland en de omringende zee en toch voldoende levendigheid en voorzieningen. Eigenlijk wilde ik er als vervolg op Spanje per mei voor langere tijd heen. Nu gaan we er twee weken oriënteren, op zoek naar ons klooster.
Als iemand nog tips heeft of er interessante mensen kent, dan hoor ik het graag.

Foto’s door Don & Marrit

Lomo: Lente

Geplaatst door Marrit op 9 mrt 2013 in 1, Blog, Lomografie | 4 reacties

Ik verlang naar dit

 

 
Boterbloemen, ontluikende blaadjes en een mild zonnetje.
 
 
Foto’s gemaakt met Diana camera.

Meer lomo’s zijn te zien bij Anki, Casper, Iris, Mireille, Nikki, Marcia , Sacha, Nine en Marieke

Lomo: Villajoyosa

Geplaatst door Marrit op 23 feb 2013 in 1, Blog, Lomografie, Spanje | 0 reacties

 
Villajoyosa, stad van de blijheid, met zijn gekleurde huizen aan de kust, legde ik vast in zwart wit, er moet wat ruimte voor de fantasie overblijven, toch?
Spanje, ik geniet er nog bijna dagelijks van na, en het drijft me voort met nieuwe inspiratie. De luikjes naar alle mogelijkheden die er zijn, hebben zich daar geopend en ik koester het uitzicht. Ondertussen groeit het vertrouwen in mezelf om het te gaan doen.

Foto gemaakt met Olympus Trip, zwart wit.

Meer lomo’s zijn te zien bij Anki, Casper, Iris, Mireille, Nikki, Marcia , Sacha, Nine en Marieke

Lomo: Tapas eten

Geplaatst door Marrit op 26 jan 2013 in Blog, Lomografie, Spanje | 0 reacties

 
Vanmiddag ging ik even naar de Binnenrottemarkt hier bij mij om de hoek en zag vier Spaanse meisjes een café uit komen, één van hen had een Diana camera om haar nek hangen. Het idee dat zij foto’s zou maken van mijn dagelijkse leefomgeving en misschien wel op haar blog deelt vond ik grappig. Terwijl er een kans bestaat dat ik afgelopen najaar foto’s in haar habitat heb genomen en die hier deel. Daarom vandaag een fotootje van een heel alledaags tafereel in Spanje, tapas eten. Een tapasrestaurant in een achterafstraatje, de afvalcontainers met schooiende katten aan de overkant van de straat een ronkende airco boven je hoofd op het terras. “We gaan nu naar een wel heel Spaans tentje toe hoor” werden we vooraf gewaarschuwd. En inderdaad, het was echt Spaans en lekker chaotisch en eenvoudig, maar ik hou daar juist van, en het eten heerlijk en haast voor niets.

Op de foto de mannen van de plaatselijke jachtvereniging, in aangeschoten staat, ik wil niet weten hoeveel vogels zij die morgen op slinkse wijze hadden vermoord. Mij is verteld dat ze vogels lokken met een bak water en in een zelf gebouwd stenen hutje wachten totdat de vogel komt drinken, een verboden methode. Op een van de wandelingen vanaf Sacarest hebben we zo’n stenen wachtpost ontmanteld, een enorm vandalistische daad die me een goed gevoel gaf.
Nou ja, op het terras ging een van de jagers een mooi flamencoliedje zingen en was het een sfeervol geheel.

Foto gemaakt met Olympus Trip, zwart wit.

Meer lomo’s zijn te zien bij Anki, Casper, Iris, Mireille, Nikki, Marcia , Sacha, Nine en Marieke

Het goddelijke van het aardse

Geplaatst door Marrit op 21 jan 2013 in 1, Blog | 0 reacties

 

 
 
Met een schuin oog volg ik nog de weerberichten in Spanje en Griekenland, zeventien graden en zonnig is het nu op de plek in Spanje waar ik afgelopen najaar verbleef. En toch heb ik meer vrede dan ooit met het hier en nu in Rotterdam. Dat is wel anders geweest. Ik geloof dat ik aan het aarden ben, aan het aarden in mijn leven, aan het aarden in mijzelf. Aan het aarden in mijn bestaan. Dankbaar voor mijn leven, voor de overvloed en de kleine dingetjes die het goddelijke van het aardse aan me tonen, dat is altijd dichtbij, in dit geval verschijnend als dappere watervogels en scharrelende diepvrieskippen (zoals een voorbijganger ze noemde) ergens langs de A20 in Rotterdam.

De middelste foto is gemaakt door Don, zijn quote op Facebook: ‘zag een meerkoet zijn eigengemaakte kunstwerk bekijken.’

Lomo: Uit je eigen stad

Geplaatst door Marrit op 19 jan 2013 in 1, Blog, Lomografie | 2 reacties

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Op een druilerige dag er toch op uit trekken en dan ook nog eens naar een plek waar je normaal gesproken nooit komt, werkt verfrissend. De tocht ging naar ‘Uit je eigen stad’ in de fruithaven, stadslandbouw op een voormalig rangeerterrein. Vandaag nogmaals de kou getrotseerd voor een bezoekje aan deze plek, nu om eens te kijken of ik hier mijn tuindershart en energie kan laten uitstromen. Ik word er blij van, alleen al van het idee.

Foto’s gemaakt met Olympus Trip, zwart wit (op een dag met eigenlijk te weinig licht voor deze camera).

Meer lomo’s zijn te zien bij Anki, Casper, Iris, Mireille, Nikki, Marcia , Sacha, Nine en Marieke

Lomo: Tuilerieën in Parijs, aan de vijver

Geplaatst door Marrit op 13 jan 2013 in 1, Blog | 0 reacties

De klanken van Charles Aznavour brengen me voor even terug op kronkelende Franse landweggetjes met weidse vergezichten en ook in de Tuilerieën in Parijs. In deze paleistuinen zijn vijvers en aan die vijvers hebben ze stoeltjes neergezet die een magnetische werking op mij hadden. Ik kon er amper uit komen, hard als ze waren zaten ze haast beter dan mijn zachte bank thuis. Dagen zou ik er denk ik wel kunnen zitten, beetje mijmeren over wonen als Amelie in Parijs, mussen voeren, kijken hoe mensen een lunch uit hun tas tevoorschijn toveren of gewoon met mijn ogen open meditatief zitten. Het was dat Don dan zei ‘zullen we weer eens gaan?’.

De foto’s maakte ik met een Olympus Trip.