En France #2: Hérisson, saai is goed

 

 

 

 

 

 

 

 
(De foto van de hondjes maakte Don)
 
We trokken dus verder, lieten de drukte de drukte en reden onze neus achterna naar het noorden. Ik deed een poging een rustige camping te visualiseren, maar had daar niet al te veel vertrouwen meer in, onder de indruk als ik was van de overbevolkte campings in het zuiden. Toen we het geraas op de snelweg zat waren draaiden we op een willekeurige afslag de snelweg af, raadpleegden het informatiebord over de streek waar we opeens stonden en prikten er een camping aan een riviertje uit. We bleken in de Allier te zijn en troffen een spotgoedkope camping met uitsluitend senioren uitgerust met satellietschotels naast hun caravan, hondjes met strikjes in het haar en de geijkte kat aan het touwtje. Verder veel eenden en een hoop rust. Bestemming bereikt.

Het dorpje Hérisson (wat grappig genoeg egel betekent) waar we lopend heen konden voor een pain en een kop koffie leek wel het decor van de film Chocolat en ademde één en al authentiek Frankrijk uit. Het was er nogal desolaat, daar moest ik aan wennen na de Zuid-Franse sfeer. Eenmaal geaard kon ik de charme en de rust ervan waarderen en voelde de rijkdom van het loslaten van mijn oordelen. De Allier leek me een saaie streek, ik zag het regelmatig voorbij komen bij ‘Ik vertrek’ als nieuwe bestemming voor emigrerende Nederlanders. Ik vroeg me af waarom ze daar gingen wonen, te saai. Inmiddels kan ik me daar meer bij voorstellen, het trage, verstilde was iets waar ik me al snel aan over kon geven. Ook de natuur was er rijk, zo zag ik opeens een otter in de rivier en schrok me rot, als stadse dacht ik dat het een levensgrote rat was die het op de kleine eendjes had gemunt. Eenmaal bijgekomen van de schrik zag ik hem ook nog eens terug in de wolken. Dat soort observaties en belevenissen, niks groots of bijzonders, gewoon kabbelende rust, dat is dus ook al goed, daar kan ik mee leven. Het gaat om de stilte en de rust, dat blijft mijn rode draad.