Onderweg

Ik ben onderweg. Volg de weg van afgescheidenheid, daar waar het een kale steppe is, onherbergzaam en eenzaam, naar het licht, daar waar mijn hart rozen heeft gezaaid, waar liefde het enige is wat telt. Opgeleid als geograaf, die niets liever doet dan op landkaarten kijken, verbeeld ik die liefdestuin ergens ver weg, ergens waar de zon schijnt, ergens waar het zelden regent, ergens waar ze niet aan tuinkabouters doen, ergens waar het bruist met tegelijkertijd een grote rust. Dat geeft verzet. Om me gelukkig op het nippertje weer te realiseren dat ik het vergeten ben. De tuin met rozen is hier. Hier en nu. Waarom voel ik het dan niet? Ik twijfel. Die tuin met rozen, die is in de zon, toch? Ik weet het even niet meer, de verschillende stromingen maken me in de war; was het immers niet van het grootste belang om je hart te volgen, om te luisteren naar je intuïtie?
Mijn intuïtie doet mij verlangen naar andere plekken, avontuur. Brengt me daarmee in het verzet. Andere stromingen wijzen me juist weer op het vullen van het gat in mijn hart door het liefhebben van mezelf, met onvoorwaardelijke liefde. Dan maakt het niet uit waar je bent, tussen de tuinkabouters, in de regen of onder de zon. Het voelt als een hevige zonsverduistering, met een prachtige regenboog aan de hemel. Een regenboog met helder indigo. Indigo, zo vertelde iemand mij, wordt steeds meer zichtbaar in de regenboog. Door de veranderende tijd, waarin we opstomen naar hogere trillingen, komt alles nog even in alle hevigheid voorbij. Alle onzekerheden, alle twijfels, alle angsten, alles moet nog eens goed doorleefd en verwerkt worden, voordat we door kunnen. Die verklaring geeft me rust, ik lig misschien toch nog wel op koers. Daar heb je ‘m weer, meneer twijfel. Het is. Het is een zonsverduistering, een wolk voor de zon. De zon is er gewoon.