Paris, hier et aujourd’hui

 

 

 

 

 

 
Parijs was een aaneenschakeling van oude herinneringen en nieuwe indrukken, maar ook een uitdaging om de stilte temidden van de drukte te vinden. Want druk was het. Parijs twintig jaar later maakte me best een beetje weemoedig, ook Parijs heeft een stukje authenticiteit in moeten leveren. Alles is zo 2012. Meer commercie, meer buitenkant en oude charme weggepoetst door opnieuw geplaveide straten. Gelukkig konden we zo nu en dan stilte vinden in postzegeltjes groen, verstilde parkjes temidden van de stadsruis. Hier op de foto een poes in het stadstuintje waar een oude heer met een mooie hoed rustig zat, hij aanschouwde de toeristen die op zoek naar vertier snel door de tuin jakkerden, met een onrustige blik in hun ogen, waar is het vermaak hier? De reisgids schrijft er over, maar wat is hier nou zo bijzonder aan? Zoiets. De oude man met zijn rust op het bankje. Hij genoot net als ik van de zwarte merel die voorbij kwam huppen, hij leek zich in een film te wanen toen er twee mooie Spaanse vrouwen, die zo uit het filmdoek van Hable con ella waren gestapt, op het bankje tegenover hem plaatsnamen, druk in een Spaans gesprek verwikkeld.
Mijn herinneringen werkten als een tijdmachine, in een zucht terug in de rust en stilte van destijds, rondlopen als het meisje van toen, de geur in de metrogangen, de zoem van de dichtslaande metrodeuren, de muziek weerkaatsend tussen de metrotegeltjes, de metro zoefde me zo de stilte in. De geur die ik tussen de kier van de deur opsnoof bracht me in gedachten weer even met opa en oma bij de Vietnamees. Parijs toen en nu, samen een mooi geheel.