Stiltecamping

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sereniteit is een van de tien positieve gevoelens die er zijn, zo ontdekte ik in het Psychologie Magazine (de anderen zijn inspiratie, liefde, plezier, trots, dankbaarheid, hoop, ontzag, belangstelling en vreugde). Vreemd eigenlijk dat ik me dat nog nooit had gerealiseerd, sereniteit is een gevoel. Wat mij betreft wel zo’n beetje het belangrijkste positieve gevoel dat er is, het gevoel dat me zo diep in mijn kern kan raken. De sereniteit die ik zo lange tijd niet meer echt kon voelen, maar wel naar verlangde, de sereniteit die ik weer terug aan het winnen ben.

Zoals ik al eerder schreef bleek kamperen op een camping in het hoogseizoen niet te voorzien in mijn behoefte aan sereniteit en stilte. Sterker nog, het liet me ondervinden hoe zeer stilte en rust een rijkdom zijn, haast even schaars als het duurste goud. Al googelend naar ‘stiltecamping in Frankrijk’ ontdekte ik dat er meer mensen zijn met deze behoefte, maar dat het tegelijkertijd een taboe is, het hardop uitspreken van de wens te kamperen zonder kinderen in de buurt komt je te staan op verguizing, pek en veren. Wij kwamen met enig geluk op een fijne camping terecht, al bleef ook daar de wens naar nog meer stilte overeind; aan de overkant van de rivier was een lokale weg en bleken twee honden dag en nacht hun bewakingstaak nogal serieus te nemen. Tijdens een avondwandeling in de buurt van een romaans kerkje kon ik even proeven van echte stilte, met een hoofdletter S. Het enige wat we hoorden waren krekeltjes, kikkers en vogels, een koe in de verte. Mijn beleving van alles om me heen verdiepte zich en ik voelde me er een mee worden. Naast de wens om een klooster op Paros op te zetten, rees hier het idee van het aanbieden van een echte stille stiltecamping. Binnenkort ga ik daartoe de eerste stap zetten, meewerken op een mooie plek in een stille vallei.