Ziel op reis

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Iemand vertelde mij ooit dat reizen per vliegtuig niet de beste manier van reizen is voor je ziel. Je ziel reist namelijk met de snelheid van een paard en wagen en kan de snelheid van een vliegtuig niet bijbenen. Je lichaam stapt dan weliswaar keurig en compleet uit het vliegtuig op de plek van bestemming, je ziel is nog onderweg. Mijn ziel lijkt een voetreis in plaats van paard en wagen gekozen te hebben als transportmiddel terug naar Nederland. Ik verdenk mijn ziel er ook van om eerst de binnenlanden van Griekenland te voet te verkennen en nu met tegenzin ergens richting de landsgrens van Griekenland met Macedonië af te koersen.
Met mijn ziel overver voel ik me ontredderd en ontzield. Zo af en toe hoor ik mijn ziel roepen vanuit het Griekse gebergte, schuilend bij een plaatselijk klooster. Ontzield zijn, terwijl ik bezieling als mijn levensmissie zie. Ik zou graag gehoor geven aan mijn roepende ziel en mijn lichaam en ziel herenigen in het Griekse land. Mensen vragen me terecht ‘waarom doe je het dan niet?’ Mijn hoofd werpt nog allerlei bezwaren op. Daarmee ben ik doende met zoveel mogelijk liefdevolle vriendelijkheid. In de tussentijd loop ik in gedachten nog eens een rondje door het stadje aan de zee, door de steegjes en de straatjes, langs kerkjes en pleintjes en probeer de kracht die ik daar voelde te hervinden.